dashixi.gif (628×90)
4 ทศวรรษ 

ผ่านมาสี่สิบฝน ล้อยังคงติดพื้นถนน ไหลไปตามทางถนนรัถการ บริเวณหน้าหอนาฬิกาตลอดถึงแสงศรี ไอความเย็นจากถังไอศกรีมยังคงหอมไม่เจือจาง สูตรโบราณจากรุ่นสู่รุ่น แม้บริเวณรอบหอนาฬิกาจะเปลี่ยนไป แต่มีบางสิ่งยังดำรงอยู่ ซึ่งไอศครีมรถเข็นอาม่าเจ้าแก่าแก่เจ้านี้ นับว่าเติบโตมาพร้อมหอนาฬิกาเมืองหาดใหญ่

อาม่าอยู่อย่างเรียบง่าย อาม่าคือนักปฎิบัติธรรมยุคทุนนิยม สมัยที่บ้านเมืองเคลื่อนตัวเข้าหาเทคโนโลยีและความเจริญ มีความบันเทิงพร้อมความเพลิดเพลิน และความสะดวกสบายมากมาย แต่อาม่าผู้นี้กลับเลือกวิถีแบบพึ่งตนเอง พึ่งสองขา สองเท้าก้าวรุนรถเข็น ทุก ๆ วัน ใจจดจ่อมีสติ แม้แต่นักท่องเที่ยวชาวอังกฤษเห็นยังต้องอุทานว่า สุดยอด!

ไม่มีชื่อร้าน ! อาม่าบอกผมว่าตั้งแต่เปิดร้านมา ตั้งแต่ก้าวแรก(40ปีที่แล้ว)ที่ออกไปขาย ไม่เคยคิดแม้แต่ชื่อร้านตนเอง ผมกลับมองว่านี่คือการละตัวตนอย่างหนึ่ง เป็นการมองถึงแก่นสารและสาระสำคัญของการมีชีวิต ชื่อจึงไม่จำเป็นสำหรับอาม่า ความโด่งดังอาม่าไม่ต้องการ ซึ่งก็นับว่าได้ผล ทั้งนักท่องเที่ยวมาเล สิงคโปร์ ต่างแวะเวียนมาซื้อกินตลอดระยะเวลา40ปี อาจเป็นเพราะว่าเมืองไก่ทอดอากาศร้อน หรือรสชาติไอติม อันนี้ผมเองก็มิทราบ แต่เมื่อได้ชิมก็ทราบได้ว่า รสชาติไอติมแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ! รสสัมผัสแบบคลาสสิคกับไอติมเจ้าเก่าแก่ที่สุดของเมืองหาดใหญ่ พิกัดไม่แน่นอนgriktอาม่าจะเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ เหมือนวงล้อแห่งพุทธธรรมที่หมุนพระพุทธศาสนามากว่า 2500ปี ส่วนร้านอาม่าหมุนมาแค่40ปี และยังคงหมุนต่อ พร้อมๆเข็มบนหอนาฬิกาหาดใหญ่ #ไปลองกันได้

ทิ้งคำตอบไว้