dashixi.gif (628×90)

ตำนานวิปปิ้งครีม

17 ปี ที่เครื่องปั่นทำงานไม่หยุดหย่อน ขับเคลื่อนด้วยความรักของลุงนัน มือปืนวิปครีมแห่งถนนสายจุติ เมืองหาดใหญ่ แม้เวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่รสชาติและรสสัมผัสวิปครีม ยังคงละมุน ตราตรึงอยู่ในใจ ลุงนันเปรียบได้กับศิลปินผู้สร้างงาน เป็นนักสู้กับจิตวิญญาณ มีพู่กันคู่ใจคือปืนยิงวิปครีม มานะ บากบั่น ยืนหยัด จนเยาวชนหาดใหญ่ยกให้ร้านแห่งนี้เป็น “ตำนาน” > ร้านไร้ชื่อ

ร้านไร้ชื่อ

ชื่อ แกลลอรี่หรือห้องแสดงผลงานของศิลปินท่านนี้ ปราศจากชื่อเรียกขาน ไร้นาม แต่กลับมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วพระนครหาดใหญ่..แกบอกว่า ใจจริงไม่อยากมีชื่อ เพราะไม่อยากยึดติดในอัตตา ตัวตน ตัวกู ของกู ลุงนันจึงปฎิเสธการตั้งชื่อร้านมาตั้งแต่ต้น จนลูกค้าต้องตั้งให้เอง ชื่อว่าร้านโนเนม No Name (ร้านที่ไม่มีชื่อ) 

น้ำปั่น ศิลปะ และธรรมะ

อะไรทำให้ร้านโนเนม ดำรงอยู่คู่เมืองไก่ทอดมา 17ปี เหตุปัจจัยอะไรที่ทำให้เด็กหลายคนหลงไหลในวิปครีม ศิลปินเปิดเผยว่า ตัวเองเป็นคนชอบอ่านหนังสือธรรมะ และถือคติที่ว่า การทำงานคือการปฎิบัติธรรม จึงทำให้ร้านนี้ ผลงานศิลปะแต่ล่ะชิ้น แต่ล่ะแก้ว ราคากันเองเพียง 19บาทเท่านั้น ที่สำคัญทุกแก้วถูกสร้างสรรค์ ดั่งผลงานภาพวาดจิตรกรรม ผสมความพิถีพิถัน ปืนยืงวิปครีมดั่งพู่กันที่สลักลงไปบนแก้วคล้ายผืนผ้าใบ ทุกแก้วจึงมีความตั้งใจใส่ลงไป ส่งผลให้ผู้คนต่างหลั่งไหลไปดูด งานศิลปะ ณ ถนนจุติอนุสรณ์ เมืองหาดใหญ่กันมากมาย

ทิ้งคำตอบไว้